dzień świta, skóra cierpnie

[...] nie należy się bać władzy. Uzmysławia sobie, że to był błąd. Należy się jej bać, bo władza jest niebezpieczna. Należy się z nią ostrożnie obchodzić, być wobec niej krytycznym. A przede wszystkim trzeba ją podzielić. Nikt nie jest tak dobry, żeby rządzić całym światem. I nikt nie może go uratować w pojedynkę.

— Mats Strandberg, „Klucz”

Dźwięk obijających się o siebie kijów było słychać w całym pomieszczeniu, tak samo jak krótkie, urwane oddechy. W powietrzu unosił się zapach potu i zmęczenia. Na niewielkim podwyższeniu znajdowało się dwoje ludzi, skupionych na jednym z najbardziej niebezpiecznych i wymagających tańców, jakiego tylko można byłoby się podjąć. Jednak kiedy ćwiczyło się go codziennie, do utraty tchu, to stawał się on tak naturalny, jak naturalne było dla człowieka oddychanie.

— Wszystko w porządku, Hayden? Wydajesz się być dziwnie zdekoncentrowany — słowną ciszę w pomieszczeniu treningowym przerwał kobiecy głos.

— Źle spałem — odpowiedział chłopak, wyprowadzając cios z prawego boku, który jednak szybko został sparowany przez jego przeciwniczkę. Oboje wykonali kilka kroków do tyłu, dając sobie chwilę wytchnienia.

— To najgłupsza wymówka, jaką od ciebie usłyszałam, naprawdę — dziewczyna uśmiechnęła się lekko, kręcąc głową z niedowierzaniem. Hayden rzeczywiście miał lekko podkrążone oczy, ale to nie był przecież pierwszy raz, a i tak zawsze był skoncentrowany na treningu. Tym razem tak nie było, dlatego postanowiła zapytać, co się dzieje. Wyglądało na to, że chłopak niechętnie chciał podzielić się tą informacją, chociaż byli przecież przyjaciółmi.

— Leigh, wszystko jest w porządku, okej? — westchnął, patrząc na nią wzrokiem, którym błagał o to, aby nie drążyła tego tematu. Nie chciał o tym rozmawiać.

Na samym początku nie wyglądała na przekonaną, ale po chwili wyraz jej twarzy nieco złagodniał. Westchnęła i postawiła swój kij na ziemi, opierając się o niego.

— No dobrze, niech ci będzie, ale pamiętaj, że o tym nie zapomnę — posłała mu znaczące spojrzenie. — A teraz wracajmy do treningu, muszę rozgrzać mięśnie.

— Niestety, moi drodzy, ale na dzisiaj to koniec — ani Hayden, ani Ryleigh nie zauważyli, kiedy Benedict pojawił się w pomieszczeniu. Wszedł na podwyższenie z zadowolonym uśmiechem na twarzy. Widząc ich pytające spojrzenia, dodał: — Będziemy mieli gości z Instytutu w Nowym Jorku — oznajmił, głosem tak dumnym, jakby właśnie udało mu się pozbawić życia niezwykle rzadkiego i silnego demona. — Chciałbym, żebyście przygotowali się na ich powitanie.

— Ale... — pewnym było to, że nie tylko ona i Hayden będą stanowić komitet powitalny, a z człowiekiem, który miał do nich dołączyć, nie chciała stawać ramię w ramię.

— Ryleigh, proszę cię, nawet nie próbuj się wymigiwać. To się kiedyś musi skończyć. Niech to będzie pierwszy krok — mężczyzna patrzył na nią nieco karcąco. Ryleigh nie miała wyjścia, jak tylko dać za wygraną. Posłała cierpiętnicze spojrzenie Haydenowi, który tylko uśmiechnął się delikatnie. — Właśnie tego od ciebie oczekiwałem. Będą za godzinę, więc mam nadzieję, że za czterdzieści pięć minut stawicie się przed wejściem — po tych słowach skierował się do schodów, które prowadziły do podwyższenia, jednak za nim zszedł, odwrócił się jeszcze w ich stronę. — Jeszcze jedno. Naszymi gośćmi będą nie tylko Nocni Łowcy, ale także dwóch Podziemnych. Ich również macie potraktować z odpowiednim szacunkiem, zrozumieliśmy się? — dwójka skinęła na potwierdzenie głowami, a kiedy Benedict opuścił pokój, wymienili między sobą zdziwione spojrzenia. Żadna z tych informacji nie należała do dobrych wieści. 

_____________________________________________________________________________________________________

Nawet nie wiecie, jak się cieszę, że prolog jest już za nami, bo to pierwszy krok do czegoś o wiele, wiele większego. Moi drodzy, zabieram was na jazdę bez trzymanki, właściwie całkiem długą, a przynajmniej mam taką nadzieję. Opowiadanie bardziej bazowane na serialu niż na książkach, ale nie powinno być to zbyt dużym problemem. Za wszelkie błędy z góry przepraszam, a za wytknięcie ich będę bardzo wdzięczna. Już teraz zapraszam na rozdział pierwszy, który najprawdopodobniej pojawi się już w drugim tygodniu czerwca. A tam pojawią się już nasi ukochani bohaterowie kanoniczni!